زمان مطالعه6 دقیقه
اندازه فونت12
زمان مطالعه6 دقیقه
ریبیت فارکس زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که معاملهگر تعداد زیادی معامله در ماه انجام دهد و اسپرد یا کمیسیون بهصورت مداوم از نتیجه ناخالص کم شود. بررسیهای یوتوبروکرز نشان میدهد طرحهای بازگشت هزینه در بروکرهای مختلف ساختار یکسانی ندارند و درصد اعلامشده باید همراه با نوع حساب، حجم و روش تسویه بررسی شود.
ریبیت آلپاری یکی از نمونههای بازگشت بخشی از هزینه معاملات است و میتواند برای معاملهگران فعال قابل بررسی باشد. هدف اصلی کاهش هزینه معاملات فارکس است، نه ایجاد درآمد مستقل از بازار. اگر معاملهگر برای دریافت کشبک بیشتر تعداد معاملات یا حجم را افزایش دهد، ممکن است هزینه و ریسک اضافی از مبلغ بازگشتی بیشتر شود.
اسپرد، کمیسیون، سوآپ و لغزش چهار جزء مهم هزینه هستند. ریبیت معمولاً فقط بخشی از اسپرد یا کمیسیون را برمیگرداند و قرار نیست همه هزینههای معامله را پوشش دهد. بنابراین برای سنجش ارزش واقعی طرح باید ابتدا هزینه خام مشخص شود و سپس مبلغ بازگشتی از آن کم گردد.
فرض کنید معاملهگر در یک ماه ۳۰ لات حجم ایجاد کرده و مجموع اسپرد و کمیسیون او ۳۰۰ دلار بوده است. اگر ۹۰ دلار ریبیت دریافت کند، هزینه خالص به ۲۱۰ دلار میرسد. این کاهش زمانی واقعی است که همان ۳۰ لات بدون انگیزه کشبک نیز معامله میشد و رفتار سیستم تغییر نکرده باشد.
برای معاملهگری که فقط چند پوزیشن در ماه دارد، مبلغ ریبیت ممکن است کوچک باشد و عوامل دیگری مانند سوآپ، برداشت یا کیفیت پشتیبانی اهمیت بیشتری داشته باشند. به همین دلیل، ارزش یک طرح بازگشت هزینه باید بر اساس حجم طبیعی هر معاملهگر محاسبه شود و نمیتوان یک درصد را برای همه سبکها یکسان ارزیابی کرد.
برای اینکه بازگشت هزینه از یک عدد تبلیغاتی به معیار قابل اندازهگیری تبدیل شود، این دادهها باید در یک دوره ثابت ثبت شوند.
مجموع لات بستهشده را در بازه هفتگی یا ماهانه یادداشت کنید. مبلغ ریبیت بدون دانستن حجم اطلاعات محدودی دارد. اگر یک ماه ۲۰ لات و ماه بعد ۴۰ لات معامله شده باشد، مقایسه مستقیم مبلغ بازگشتی میتواند گمراهکننده باشد و بهتر است مقدار دریافتی به ازای هر لات محاسبه شود.
اسپرد و کمیسیون را پیش از ریبیت جمع کنید و اگر پوزیشن شبانه دارید، سوآپ را نیز جدا ثبت نمایید. این عدد نشان میدهد اجرای سیستم پیش از هرگونه تخفیف چقدر هزینه داشته است. بدون این مرحله، معاملهگر نمیتواند بفهمد طرح واقعاً چه سهمی از هزینه را جبران کرده است.
پرداخت ریبیت را برای همان دوره معاملاتی ثبت کنید و آن را با حجم تطبیق دهید. اگر پرداخت روزانه یا هفتگی است، بازه زمانی باید یکسان باشد. هر اختلاف قابل توجه بهتر است قبل از افزایش حجم پیگیری شود تا وضعیت معرفی حساب و روش محاسبه روشن باقی بماند.
هزینه خام را منهای ریبیت کنید و حاصل را بر مجموع لات تقسیم نمایید. این عدد امکان مقایسه دو بروکر یا دو حساب با حجم متفاوت را فراهم میکند. درصد ریبیت ممکن است بزرگتر باشد، اما فقط هزینه خالص نشان میدهد اجرای واقعی هر لات در نهایت چقدر تمام شده است.
آلپاری حسابهای مختلف با ساختار هزینه متفاوت دارد. حساب Standard بخش بیشتری از هزینه را در اسپرد قرار میدهد، در حالی که حسابهای ECN برای معاملهگر فعال بیشتر مورد توجه قرار میگیرند. ریبیت زمانی معنیدار است که هزینه همان حساب و نماد اصلی کاربر پیش از بازگشت اندازهگیری شود.
اگر حسابی اسپرد یا کمیسیون خام بیشتری داشته باشد، حتی درصد بازگشت بالا ممکن است آن را از حساب رقیب ارزانتر نکند. معاملهگر باید بهجای مقایسه درصدها، هزینه یک حجم ثابت مانند ده لات را در چند حساب محاسبه و بعد ریبیت را از آن کم کند.
برای کاربران قبلی نیز وضعیت معرف اهمیت دارد. اگر حساب از ابتدا از مسیر طرح ساخته نشده باشد، باید امکان تغییر معرف و شرایط اتصال بررسی شود. انجام حجم بالا قبل از تأیید اتصال میتواند باعث شود بخشی از معاملات در محاسبه کشبک موردنظر قرار نگیرد.
ریبیت فقط زمانی به کاهش هزینه کمک میکند که برنامه معاملاتی ثابت بماند؛ رفتارهای زیر میتوانند این مزیت را به عامل افزایش ریسک تبدیل کنند.
اگر ستاپی در حالت عادی معامله نمیشد، نباید فقط برای دریافت بازگشت بیشتر وارد آن شد. یک معامله زیانده میتواند چند برابر کل ریبیت روزانه هزینه ایجاد کند. تعداد معاملات باید از قوانین سیستم و فرصتهای بازار بیاید و نه از هدف رسیدن به حجم مشخص.
اندازه پوزیشن باید از سرمایه، درصد ریسک و فاصله استاپ محاسبه شود. مبلغ بازگشتی نباید در فرمول حجم وارد شود. افزایش لات برای چند دلار کشبک بیشتر، مقدار زیان احتمالی را نیز افزایش میدهد و میتواند مزیت کاهش هزینه را بهسرعت خنثی کند.
گاهی معاملهگر فقط به دلیل طرح ریبیت حسابی انتخاب میکند که از نظر اسپرد، کمیسیون یا حداقل واریز مناسب سبک او نیست. ابتدا باید خود حساب مستقل از کشبک انتخاب شود. بازگشت هزینه فقط باید مزیتی روی یک انتخاب مناسب باشد، نه توجیهی برای حساب نامتناسب.
ریبیت معمولاً لغزش قیمت را جبران نمیکند. اگر سفارشهای شما در بازار سریع مرتب با اختلاف اجرا شوند، این هزینه باید جداگانه محاسبه گردد. برای اسکالپر، میانگین لغزش میتواند بخشی از مزیت اسپرد یا ریبیت را از بین ببرد و هزینه نهایی را بالاتر ببرد.
اسکالپر و معاملهگر روزانه به دلیل تعداد ورود بالا، بیشتر با هزینه رفتوبرگشت مواجه میشوند. حتی کاهش کوچک هزینه هر لات بعد از دهها یا صدها معامله میتواند اثر قابل توجهی ایجاد کند. برای همین، طرح ریبیت در این سبکها معمولاً اهمیت اقتصادی بیشتری نسبت به معاملهگر کمتعداد دارد.
سوئینگتریدر ممکن است در ماه تعداد معامله کمتری داشته باشد و در مقابل هزینه نگهداری شبانه برای او مهمتر شود. اگر ریبیت فقط کمیسیون را برگرداند اما سوآپ بخش اصلی هزینه باشد، درصد بازگشت بالا الزاماً تأثیر بزرگی روی نتیجه نهایی نخواهد داشت.
در پایان ماه بهتر است نتیجه ناخالص، هزینه خام، ریبیت و نتیجه خالص در چهار ردیف جدا ثبت شوند. این تفکیک نشان میدهد استراتژی بدون تخفیف چه عملکردی داشته و طرح بازگشت هزینه چه مقدار از اصطکاک معاملاتی را کاهش داده است.
در نهایت، ریبیت ابزار بهبود نتیجه یک سیستم سالم است و نه جایگزین استراتژی. بهترین استفاده از کشبک زمانی اتفاق میافتد که همان ستاپها، همان حجم و همان ریسک حفظ شوند و فقط هزینه خالص کمتر شود. هر تغییری در رفتار برای دریافت مبلغ بیشتر باید بهعنوان علامت هشدار دیده شود.
میپسندم0
کلیه حقوق مادی و معنوی برای این سایت محفوظ می باشد و هرگونه کپی برداری شامل پیگرد قانونی می باشد.
